Nieuws uit de Brugse regio

Sammy Roelant (Groen) hoopt op teletijdmachine om Brugse begrotingsdiscipline in te dammen


Audio Reportage

Sammy Roelant (Groen) hoopt op teletijdmachine om Brugse begrotingsdiscipline in te dammen
Brugge, woensdag 27/11/2013. In de Brugse gemeenteraad moest dinsdagavond naast een gewoon jaarbudget voor het eerst ook een meerjarenbegroting tot 2019 worden goed gekeurd. Sammy Roelant (Groen) merkte daarin dat de Brugse financiŽn onder druk staan, 'maar daarom de billen dichtknijpen en wachten tot het overwaait is geen alternatief' zei hij over de besparingsdrift.

Teletijdmachine nodig

Daarbij wordt volgens Groen 'een groot stuk van de financiŽle inspanning in 2019 gelegd, bij Landuyt II: een gemakkelijkheidsoplossing. Ik vraag me af of Landuyt II, 6 jaar ouder en wijzer, als hij met een teletijdmachine zou terugkomen, Landuyt 1 niet zou aanmanen tot voorzichtigheid.'

(FN-Eigen Berichtgeving)

Originele tekst:

Eerst en vooral wil ik de mensen van de administratie en in het bijzonder de mensen van de dienst financiŽn bedanken voor hun arbeid. Deze nieuwe beheersstructuur was een zware uitdaging voor iedereen, die de nodige stress, overuren en en ongetwijfeld enig al dan niet binnensmonds gevloek met zich mee heeft gebracht. Het heldere document dat hier voor ons ligt is het mooie resultaat van al deze inspanningen. Ik wens de mensen van deze betrokken diensten dan ook vooral een rustig eindejaar toe en veel recuperatie.
We wensen ook schepen Lalloo te bedanken voor het bijhorende bundel met toelichtingen.

De Brugse financiŽn staan onder druk. Dat is geen geheim. De crisis die in 2008 is beginnen woeden laat zich ook voelen op lokaal vlak. En eigenlijk is dat schrijnend want wat we hier zien zijn de gevolgen van het casinokapitalisme van de jaren 90 en 2000. Jaren waarin de economische groei onderhuids vooral gebaseerd was op de aangroei van beurstransacties en de creatie van onbestaand geld. De winsten zijn in de jaren geprivatiseerd, de lasten komen nu op de schouders terecht van de samenleving. Wat we in Brugge nu zien, zijn de gevolgen van dit op hol geslagen economisch systeem. We betalen er ten volle de prijs voor.
Het kan geen kwaad, denk ik, om eens deze context te schetsen, de stad staat niet los van wat er in de rest van de wereld gebeurt.
De crisis heeft gemaakt dat de stad zowel langs inkomstenzijde een en ander misloopt (zo komen bijvoorbeeld de dividenden uit de intercommunales onder druk te staan); maar ook langs uitgavenzijde zorgen de toegenomen armoede en vergrijzing voor een steeds zwaardere druk op het OCMW-budget.
Wat we vandaag moeten doen in dit meerjarenplan en dit budget, is de troeven die Bruggen nog heeft als stad, namelijk de relatief grote reserve en de relatief lage schuldenlast zo doelmatig mogelijk aanwenden om de last niet op de schouders van de toekomstige generaties Bruggelingen te leggen. Integendeel, we moeten die toekomst nu actief voorbereiden door slim te investeren, geen putten te maken en ondertussen een sociaal en ecologisch beleid te voeren. Dit is geen simpele uitdaging, en veronderstelt moeilijke keuzes. En zeker voor politici, die graag iedereen te vriend houden, lijkt dit al helemaal een onmogelijke opdracht.
Maar het tegendeel, de billen dichtknijpen en wachten tot het overwaait is al helemaal geen alternatief. Want zoals vroeger, beste collega's, zo zal het nooit meer worden.
De klimaatverandering, de peak oil economie, de demografische uitdagingen, lokaal maar ook mondiaal, de grondstoffen crisis, de biodiversiteitscrisis, de toenemende ongelijkheid tussen een groep superrijken voor wie de wet niet telt en een groeiende groep armen en working poor die aan steeds meer regels moeten voldoen....het zijn allemaal uitdagingen die vandaag reeds begonnen zijn of waarvan we weten dat ze op ons afkomen.
De keuzes die we vandaag maken moeten rekening houden met wat we weten over die veranderende wereld. Brugge is geen eiland, we kunnen niet onze ogen sluiten en fluiten in het donker.

Is dit een budget dat toekomstproof is? Worden de lasten op de schouders gelegd van komende generaties of bereidt men integendeel onderbouwd de toekomst voor? Dat is voor Groen een heel belangrijke toetssteen voor dit budget.

Hoewel het een pluspunt is dat de Vlaamse overheid nu vereist dat er over meerdere jaren gepland moet worden, mis ik toch een stuk toekomstvisie. Ik vind nergens legislatuuroverschrijdende gegevens of cijfers terug bijvoorbeeld. Hoe zal de pensioenlast wegen op Brugge in de jaren 20-30 van deze eeuw? Een heel pertinente vraag die nu al veel impact zou moeten hebben op het budget. Hoe groot wordt de kost van de vergrijzing voor het OCMW en de stad eenmaal ze haar hoogtepunt zal bereikt hebben? Wat met het verminderende financiŽle draagvlak van intercommunales en de waarschijnlijk verlagende dividenden na 2019? Wat met de impact van een duurder wordende mobiliteit in een peak oil periode op het levensbelangrijke toerisme? Wat zijn de financiŽle aspecten op de fiscaliteit als we de ontgroening niet weten te stoppen? Het zijn vragen die hier niet worden beantwoord. Het geeft me het idee dat de horizon van deze oefening te nabij ligt. Dat de andere kant wordt opgekeken in de hoop dat de problemen vanzelf zullen verdwijnen.
Ook het feit dat een groot stuk van de financiŽle inspanning in 2019 wordt gelegd, bij Landuyt II vind ik een gemakkelijkheidsoplossing. Ik vraag me af of Landuyt II 6 jaar ouder en wijzer als hij met een teletijdmachine zou terugkomen Landuyt 1 niet zou aanmanen tot voorzichtigheid.

We stellen vast dat we aan deze rit beginnen met een leninglast die binnen de perken is en een behoorlijke reserve van 102 miljoen euro. We stellen vast dat de komende jaren de schuldgraad stijgt met veertig procent en als we mirakeljaar 2019 niet meetellen daalt de reserve met zo'n 40 miljoen euro.
Bovendien wordt er ook patrimonium verkocht. Je kan dus zeggen dat Brugge niet langer financieel zal opbouwen de komende jaren, maar eigenlijk achteruit gaat. Zoals gezegd is dit begrijpelijk binnen de huidige context. Maar de eerste vraag die dan moet beantwoord worden is: besparen we voldoende op onszelf? Ik zie hier enkele tekenen waar dit ter harte wordt genomen, ik denk aan de papierarme overheid, de besparingen op informatica maar ik denk vooral aan de pijnlijke oefening omtrent personeelskosten en vervangingen van pensioenen.
Maar ik denk dat er toch nog quick wins zijn. Ik stel vast dat de komende 6 jaar meer dan 30 000 miljoen zal worden uitgegeven aan elektriciteit en gas. Hier kan nog een enorme besparing gerealiseerd worden, die ik helaas nergens begroot zie. Nochtans is dit een zeer nuttige besparing die meerdere voordelen biedt. Ik denk dat deze kostprijs overigens ook verantwoordt dat serieuze investeringen worden gedaan in de productie van eigen energie. Ook het vaak terugkerende fenomeen van meerprijzen bij openbare werken kan door een goede aanpak en opvolging serieus gereduceerd worden. Een slimme aanpak van de ontgroening en een gezonde bevolkingsaangroei kunnen fiscaal dan weer voor meer ademruimte zorgen. Ook hiervoor zien we te weinig aanzetten.

Aan de andere kant zien we een investeringsfonds van 50 miljoen euro klaarstaan. Dit is een goede zaak op zich. Slimme investeringen op lokaal vlak kunnen een krachtig wapen zijn tegen de crisis. En ook in budgettair moeilijke tijden moet je de moed hebben als overheid om te investeren. We vinden dit dan ook een goede keuze.
Het feit dat dit fonds nog niet vastligt verleidt me tot het geven van een aantal suggesties. Het gegeven dat we in budgettair moeilijke tijden leven, noopt er in de eerste plaats toe elke euro hiervan twee maal om te draaien alvorens hem uit te geven. En elke euro die effectief wordt uitgegeven zal zoveel mogelijk return met zich mee moeten brengen: idealiter verdient elke geÔnvesteerde euro zichzelf terug, brengt diezelfde euro werkgelegenheid mee, verkleint hij de voetafdruk van onze regio, heeft die euro sociale positieve impact etc. Dat betekent dat er geen ruimte kan zijn voor prestigeprojecten of onverstandige keuzes. Aan jullie komt het toe om de kleine marge die Brugge nu heeft aan middelen om de toekomst voor te bereiden zo doelmatig mogelijk in te zetten. Een goede aanwending zal niet goed genoeg zijn, het zal maar de best mogelijke aanwending van elke euro investeringen zijn die voldoende is. Met Groen pleiten voor het volop investeren in een groene economie op lokaal vlak, wat meervoudige winsten biedt. We houden echter ons hart vast als we de geruchten horen omtrent twee voetbalstadions. Ik wil hier in de marge overigens ook opmerken dat het zeer, maar dan ook zeer spijtig is dat er nergens investeringen worden aangekondigd in de aankoop en aanleg van nieuw natuurgebied. We hopen dat er met het toekomstfonds toch nog ruimte komt daarvoor, anders verdient dat fonds wat ons betreft haar naam niet.
Tot slot mag dit toekomstfonds natuurlijk geen vrijbrief zijn om nu geen keuzes te hoeven maken. Marge mag er zijn, maar een bestuur moet ook prioriteiten vastleggen.

Wat betreft de personeelsinspanning wil ik toch ook een en ander opmerken. Schepen Demarest haalde het al aan, dit is niet eenvoudig te begroten. Mensen kunnen grosso modo op hun 62ste met pensioen gaan of op hun 65ste. Daardoor valt moeilijk te voorspellen wanneer de grote personeelsbeweging zal beginnen. Zal dit zomaar op te vangen zijn als dit in een grote golf gebeurt? Bovendien lijken interne verschuivingen me makkelijker voor minder gespecialiseerde jobs, maar hoe specifieker de job hoe moeilijker een pensionering op te vangen zal zijn door interne verschuivingen. Ik vraag me dus af of dit plaatje van volledige niet-vervanging eigenlijk wel realistisch is. Ook hier wordt te weinig geanalyseerd en te vrijblijvend geredeneerd.

Ten slotte wil ik nog even vragen aan het bestuur welke de participatie is die zij georganiseerd hebben rond dit meerjarenplan. Een van de speerpunten van het toekomstakkoord was immers participatie. Dit is nu zowat het belangrijkste document van deze legislatuur, dus als er 1 moment is waarop inspraak zeker toepasselijk is, was het wel dit. Ook de Vlaamse regelgever vereist dit. Maar we hebben er bitter weinig van vernomen.

FN
Meer over Economie    Politiek    Groen    Sammy Roelant    
afdrukken Afdrukvriendelijke versie mailenMail permalink naar dit bericht

Reageer via Facebook of twitter

Tweet

Vandaag